M A N I E R
this site the web

Η ΓΑΤΑ ΜΑΣ

Η πιο γριά γάτα στην αυλή μας έπαθε κάτι σαν εγκεφαλικό. Παρέλυσε η μισή της πλευρά και το κεφάλι της στράβωσε.
Ξαπλωμένη κι ακίνητη όπως ήταν επί μέρες, της δίναμε με σύριγγα στο στόμα νερό και γάλα, περιμένοντας να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο γατόκοσμο.
Λίγο πιο δίπλα, τα υπόλοιπα γατιά της αυλής έτρωγαν αυτά που έτρωγαν κάθε μέρα.
Η γριά γάτα πείνασε. Δεν άντεξε άλλο το νερό και το γάλα.
Ξαφνικά την είδαμε να σέρνεται. Αλλού τα δεξιά πόδια, αλλού τα αριστερά και το κεφάλι να κοιτάζει πλάγια.
Κουράστηκε και σταμάτησε.
Την επόμενη ημέρα ξανασύρθηκε λίγο ακόμη, τη μεθεπόμενη
σηκώθηκε παραπατώντας και ύστερα από λίγες μέρες πήγε κι έφαγε κανονικά μαζί με τις υπόλοιπες γάτες της αυλής.
Τώρα, τρέχει άτσαλα πάνω – κάτω, αδιαφορεί για το αν το παλιό, σαν σε πασαρέλα, βάδισμά της χάθηκε και ορμάει πρώτη σε όλα.
Εμείς, ούτε σαν την πιο γριά γάτα της αυλής μας δεν είμαστε.
Περιμένουμε ξαπλωμένοι να σκουλικιάσουμε.
Περιμένουμε να μας φέρει φαγητό το αφεντικό.
Ακόμη κι αν το πιάτο που μας φέρνει είναι άδειο, λέμε “ευχαριστώ αφεντικό”.
Μα όταν δούμε να έρχεται η σύριγγα, δε θα έχει μέσα γάλα ή νερό, αλλά το δηλητήριο της ευθανασίας.                           

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας
AYLEN KURDI Το μικρό σου κορμάκι έστεκε ακίνητο στην ακτή Σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε Εσύ πιο πολύ από τον καθένα μας έπρεπε να γελάς με χάδια και παιχνίδια στα γόνατα του πατέρα στην αγκαλιά της μητέρας Όμως όχι Δεν θα προλάβεις να μεγαλώσεις Να ζυγίσεις τις ομορφιές και τις ασχήμιες του κόσμου Να ψηλώσεις σαν τα λιόδεντρα του τόπου σου Πρόλαβες ίσως να κλάψεις γιατί σε τρόμαξε μια βόμβα Η Συρία ήταν λενε μια όμορφη χώρα Τώρα στη Συρία αντηχούν τα πιο θλιμμένα τραγούδια Από τη Δαμασκό μέχρι το Χαλέπι από τη Χόμς μέχρι τη Λαττάκεια και από τον φοβο στέρεψαν τα στήθια των γυναικών από γάλα Θα έπρεπε τωρα να παίζεις να νιώθεις τη ζεστασιά του ήλιου στο προσωπάκι σου Μαζί με τ'άλλα παιδιά Δεν πρόλαβες να μάθεις όμως πως άνθρωποι πεθαίνουν και ξεριζώνονται για να πλουτίζουν οι φταίχτες Αυτό δεν είναι ποίημα Είναι κραυγή Έκκληση για βοήθεια Στον πόλεμο η ποιήση είναι μονάχα ψέμα Η αλήθεια βρίσκεται στο μικρό σου κορμάκι που ακίνητο στην ακτή σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε γιατί πάνω του διαγραφόταν η ξεφτίλα όλου του κόσμου Η ντροπή μας Νεφέλη AYLAN KURDI جسدك الصغير مسجى على الشاطىء ساكتا ولكنه يهدر فأنت اكثر من اي منا كان من المفترض ان تضحك بالمداعبات وبالعابك على ركبتي والدك او في حضن امك لكن لا.. لم تستطع ان تكبر كي تزن جمال وقبح هذا العالم ام تستطع ان تطول لتنتصب كشجر الزيتون في بلدك . قد تكون قد بكيت لخوفك من قذيفة انفجرت سوريا كانت بلد جميل كما يقولون في سوريا الان لا تسمع الا الترانيم الحزينة من دمشق حتى حلب من حمص حتى اللاذقية ومن الخوف جف الحليب في صدور الامهات كان من المفترض ان تكون الان تلعب ان تلفح الشمس وجهك الصغير ومع اقرانك الاخرين لكنك لم تستطع ان تدرك ان اناسا يموتون واخرون يقتلعون من بلادهم كي يزيد غنى المسؤولين عما يجري هذا ليس شعرا انه صرخة انه نداء للنجدة والمساعدة ففي الحروب لا يعدو الشعر سوى كذبة الحقيقة مسجاة هناك في جسدك الصغير والذي بلا حراك سجي على الشاطىء صامتا ولكنه يهدر ففوقه رسمت مهزلة هذا العالم باسره وفوقه رسم عارنا . نيفيلي
 

W3C Validations

Ένα blog που λέει... οχι, σε κάθε είδους κάγκελα ...ο καθένας μπορεί να σπάσει τα μικρά η μεγάλα κάγκελα που τον περικλείουν.....

Usage Policies

Διαβάστε περισσότερα...