M A N I E R
this site the web

Τουρισμός ή πώς εκδίδεις μια χώρα

Στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στα χρόνια της λεγόμενης κρίσης, ακούμε συνέχεια για τον Τουρισμό ως τη βαριά βιομηχανία της χώρας. Ο Τουρισμός περίπου έχει αναχθεί σε ιερή αγελάδα που δεν τολμά κανένας να θίξει. Στη συζήτηση για τον ΦΠΑ σε κάποια νησιά τέθηκε ως αδιανόητη η αύξηση του σε μονάδες παροχής τουριστικών υπηρεσιών.

Κάποτε αυτό το πράγμα δεν υπήρχε σε τούτο τον τόπο. Οι νεότερες γενιές βέβαια δεν μπορούν να διανοηθούν κάτι τέτοιο. Κι όμως, υπήρχε ζωή και πριν από αυτό το ιερό τέρας.

Ο Τουρισμός στην Ελλάδα εξ αρχής δομήθηκε ως ξεπούλημα του τόπου, κυρίως δε αναπτύχθηκε με τη γνωστή του μορφή στα χρόνια της χούντας. 

Μια εικόνα του μας δίνει η γνωστή ταινία του 1968 από την οποία και η διάσημη ατάκα "στάσου μύγδαλα"! Αλλά ήδη
νωρίτερα οι ταινίες του Δαλιανίδη προαναγγέλλουν -ή προετοιμάζουν- αυτό που έρχεται με φόντο τις ελληνικές αρχαιότητες: μαγιό, πισίνες και στο βάθος ... η Ακρόπολη!  
Τα πάντα γύρω μας, τα άψυχα και τα έμψυχα, έγιναν εμπόρευμα. Η θάλασσα, τα γραφικά χωριά μας, οι αρχαιολογικοί θησαυροί, οι ξένες γυναίκες και οι ντόπιοι άντρες, όλα αποτέλεσαν την πραμάτεια ενός τεράστιου σούπερ μάρκετ, μιας υπεραγοράς υποτιθέμενης απόλαυσης.

Σε αυτό το αλισβερίσι, άλλοι υπήρξαν μεγαλέμποροι και άλλοι μικρέμποροι, όλοι όμως μπήκαν στη διαδικασία κάτι να πουλήσουν. Ο βασιλιάς όλης αυτής της υπόθεσης ήταν βέβαια το χρήμα και όποιος είχε το πιο πολύ, κέρδιζε και το μεγαλύτερο κοινωνικό κύρος και τη δύναμη. Δομήθηκαν έτσι ολόκληρες κοινωνικές ομάδες με μεγάλα συμφέροντα από αυτή τη μπίζνα, που σήμερα φυσικά βάζουν βέτο και πιέζουν για να μην μειωθούν τα κέρδη τους.

Στη μεταπολεμική Ελλαδίτσα, την τόσο πληγωμένη από δυο πολέμους, από μεταναστεύσεις και από τον εμφύλιο, σταδιακά, με την επικράτηση του κράτους των δοσιλόγων και των μαυραγοριτών, συνέχεια του οποίου ήταν η χούντα και ύστερα με την "σοσιαλιστική" νομιμοποίηση  της λαμογιάς, της απάτης, τς μίζας και της ρεμούλας επί ΠΑΣΟΚ, μαζί με το φυσικό τοπίο καταστράφηκαν και συνειδήσεις. Ελάχιστες νησίδες απέμειναν που να θυμίζουν ένα παρελθόν που αν δεν υπήρξε θα έπρεπε να το εφεύρουμε, δηλαδή μια άλλη ποιότητα περιβάλλοντος και πολιτισμού που δεν θα υπάρχει για να πωλείται, αλλά για να το απολαμβάνουν οι άνθρωποι για να πλουτίζουν πνευματικά και ψυχικά.

Τα τελευταία χρόνια της αποκαλούμενης κρίσης, κυνηγώντας πάλι το χρήμα με κάθε τρόπο, ξαναανακαλύψανε την ιερή μας αγελάδα των αλλοτινών ένδοξων χρόνων της πολιτισμικής παρακμής, τον Τουρισμό που θα μας σώσει από την αφραγκία. 

Αυτή η κυρίαρχη ρητορική καλλιεργεί και πάλι την κουλτούρα του ξεβρακώματος για το χρήμα. Από το να πουλάμε νησιά μέχρι τα χωρίς όρια μεθυσμένα όργια στα κάθε είδους Μάλια και Μυκόνους. Από τα all inclusive μέχρι τα  πολυώροφα κρουαζιερόπλοια - πόλεις. Μια τρομακτικά χυδαία βιομηχανία: αν ο τόπος είχε λαλιά θα μιλούσε και θα μας έλεγε οτι τον εκδίδουμε κανονικά.                                                        Κεράσια και Κρίνοι

2 σχόλια:

Giannis Pit είπε...

Εξαίρετη προσέγγιση για μια σκληρή αλήθεια.

Κεράσια και Κρίνοι είπε...

Ευχαριστώ πολύ για την αναδημοσίευση παιδιά!

Δημοσίευση σχολίου

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας
AYLEN KURDI Το μικρό σου κορμάκι έστεκε ακίνητο στην ακτή Σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε Εσύ πιο πολύ από τον καθένα μας έπρεπε να γελάς με χάδια και παιχνίδια στα γόνατα του πατέρα στην αγκαλιά της μητέρας Όμως όχι Δεν θα προλάβεις να μεγαλώσεις Να ζυγίσεις τις ομορφιές και τις ασχήμιες του κόσμου Να ψηλώσεις σαν τα λιόδεντρα του τόπου σου Πρόλαβες ίσως να κλάψεις γιατί σε τρόμαξε μια βόμβα Η Συρία ήταν λενε μια όμορφη χώρα Τώρα στη Συρία αντηχούν τα πιο θλιμμένα τραγούδια Από τη Δαμασκό μέχρι το Χαλέπι από τη Χόμς μέχρι τη Λαττάκεια και από τον φοβο στέρεψαν τα στήθια των γυναικών από γάλα Θα έπρεπε τωρα να παίζεις να νιώθεις τη ζεστασιά του ήλιου στο προσωπάκι σου Μαζί με τ'άλλα παιδιά Δεν πρόλαβες να μάθεις όμως πως άνθρωποι πεθαίνουν και ξεριζώνονται για να πλουτίζουν οι φταίχτες Αυτό δεν είναι ποίημα Είναι κραυγή Έκκληση για βοήθεια Στον πόλεμο η ποιήση είναι μονάχα ψέμα Η αλήθεια βρίσκεται στο μικρό σου κορμάκι που ακίνητο στην ακτή σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε γιατί πάνω του διαγραφόταν η ξεφτίλα όλου του κόσμου Η ντροπή μας Νεφέλη AYLAN KURDI جسدك الصغير مسجى على الشاطىء ساكتا ولكنه يهدر فأنت اكثر من اي منا كان من المفترض ان تضحك بالمداعبات وبالعابك على ركبتي والدك او في حضن امك لكن لا.. لم تستطع ان تكبر كي تزن جمال وقبح هذا العالم ام تستطع ان تطول لتنتصب كشجر الزيتون في بلدك . قد تكون قد بكيت لخوفك من قذيفة انفجرت سوريا كانت بلد جميل كما يقولون في سوريا الان لا تسمع الا الترانيم الحزينة من دمشق حتى حلب من حمص حتى اللاذقية ومن الخوف جف الحليب في صدور الامهات كان من المفترض ان تكون الان تلعب ان تلفح الشمس وجهك الصغير ومع اقرانك الاخرين لكنك لم تستطع ان تدرك ان اناسا يموتون واخرون يقتلعون من بلادهم كي يزيد غنى المسؤولين عما يجري هذا ليس شعرا انه صرخة انه نداء للنجدة والمساعدة ففي الحروب لا يعدو الشعر سوى كذبة الحقيقة مسجاة هناك في جسدك الصغير والذي بلا حراك سجي على الشاطىء صامتا ولكنه يهدر ففوقه رسمت مهزلة هذا العالم باسره وفوقه رسم عارنا . نيفيلي
 

W3C Validations

Ένα blog που λέει... οχι, σε κάθε είδους κάγκελα ...ο καθένας μπορεί να σπάσει τα μικρά η μεγάλα κάγκελα που τον περικλείουν.....

Usage Policies

Διαβάστε περισσότερα...