M A N I E R
this site the web

Η Αυγή Ροδίζει, δεν Χρυσίζει

Το φιτίλι του νέου Εμφυλίου έχει ήδη ανάψει προ πολλού και χτες είχαμε τον πρώτο νεκρό. Οι ακροδεξιοί που κυβερνούν την Ελλάδα, παίζουν το νέο αγαπημένο τους επιτραπέζιο “success story”, στο οποίο χάνουν αν και παίζουν μόνοι τους, και παρακολουθούν την κατάσταση που επέφεραν οι πολιτικές των αφεντικών τους στη χώρα, τρίβοντας τα χέρια τους από ικανοποίηση που οι χρυσαυγίτες συνεταίροι τους είναι τόσο ηλίθιοι.
Ότι θα φτάσει στον εμφύλιο η κατάσταση φαινόταν από πολύ νωρίς, από την προεκλογική κιόλας περίοδο, όταν ο Σαμαράς φωνασκούσε την νεοναζιστική του ατζέντα και
κήρυττε τον Μεσαίωνα που ενσαρκώνει ο ίδιος και τα ακροδεξιά ρετάλια που τον πλαισιώνουν. Ήταν από τότε φανερό ότι θα ακολουθούσε μια περίοδος Μαύρου Σκότους όπως η σημερινή. Μια εποχή κατά την οποίαν το Μαύρο Παρελθόν θα προσπαθούσε με τη βία να επιβληθεί στη Ζωή, στα Νιάτα, στον Πολιτισμό, στην Μόρφωση, στον Ανθρωπισμό, στην Συνεργατικότητα, στην Συντροφικότητα, στην Δημιουργία, στην Ελευθερία των Ανθρώπων, σε κάθε Αξία. Παρόλα αυτά και παρόλες τις αντιστάσεις της, η ελληνική κοινωνία, με ένα ικανό κομμάτι της παραπλανημένο από κομματικά μορφώματα, κυρίως αυτό των “αριστερών” σπουδαγμένων θεωρητικών νεοναζί, που φτιάχτηκαν για να υπηρετήσουν τον φασισμό, αλλά και η φασιστική εκλογική νομοθεσία, έφεραν στην κυβέρνηση το Σκοτάδι.
Κι όταν κυβερνάει το Σκότος, κυκλοφορούν κατσαρίδες και αρουραίοι.
Μονάχα η Αριστερά μπορεί να κρατήσει τη χώρα αλώβητη και να την στρέψει προς την Ζωή αλλά και η Αριστερά από ανθρώπους στελεχώνεται, πολλών εκ των οποίων η αγανάκτηση και η οργή δεν είναι εύκολο να ελεγχθούν. Αυτό όμως αποτελεί ανάγκη απόλυτη.
Η Αριστερά δεν θα αντιμετωπίσει τις κατσαρίδες με χημικά και βία διότι είναι εξ Αρχής ενάντια σε τέτοιες μεθόδους. Το ίδιο βεβαίως και η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας. Η χρήση βίας και χημικών σκευασμάτων υιοθετείται μόνο από ηλίθιους που δεν έχουν την νοητική ικανότητα να αντιλαμβάνονται ολιστικά την πραγματικότητα και τον εαυτό τους μέσα σ’ αυτήν.
Ήρθε η ώρα λοιπόν η Αριστερά και η ελληνική κοινωνία να ξαναφέρουν το Φως στην χώρα. Να σπρώξουν την Νύχτα προς το Ξημέρωμα. Με γενικές απεργίες διαρκείας, με μαζικές διαδηλώσεις, με νέκρωμα της οικονομικής ζωής, του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, να προκαλέσουν την πολιτική ανατροπή. Να μην πέσουν στην παγίδα την εμφυλιοπολεμική που έστησαν και μεθοδεύουν κάθε μέρα οι ξεπουλητάδες ακροδεξιοί.
Το Χρέος μας είναι να είναι να κρατήσουμε τη χώρα ζωντανή και να επανεξημερώσουμε την κοινωνία της.
Μόλις φέρουμε το Φως, μόλις κιόλας αρχίζει έστω και λίγο να Ροδίζει η Αυγή, να εΞημερώνει, όλοι αυτοί οι θρασύδειλοι που τώρα αλωνίζουν, θα χωθούν βαθιά μες στις τρύπες τους.
Διότι η Αυγή Ροδίζει, δεν Χρυσίζει.                                                                         Γιάννης Μακριδάκης 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας
AYLEN KURDI Το μικρό σου κορμάκι έστεκε ακίνητο στην ακτή Σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε Εσύ πιο πολύ από τον καθένα μας έπρεπε να γελάς με χάδια και παιχνίδια στα γόνατα του πατέρα στην αγκαλιά της μητέρας Όμως όχι Δεν θα προλάβεις να μεγαλώσεις Να ζυγίσεις τις ομορφιές και τις ασχήμιες του κόσμου Να ψηλώσεις σαν τα λιόδεντρα του τόπου σου Πρόλαβες ίσως να κλάψεις γιατί σε τρόμαξε μια βόμβα Η Συρία ήταν λενε μια όμορφη χώρα Τώρα στη Συρία αντηχούν τα πιο θλιμμένα τραγούδια Από τη Δαμασκό μέχρι το Χαλέπι από τη Χόμς μέχρι τη Λαττάκεια και από τον φοβο στέρεψαν τα στήθια των γυναικών από γάλα Θα έπρεπε τωρα να παίζεις να νιώθεις τη ζεστασιά του ήλιου στο προσωπάκι σου Μαζί με τ'άλλα παιδιά Δεν πρόλαβες να μάθεις όμως πως άνθρωποι πεθαίνουν και ξεριζώνονται για να πλουτίζουν οι φταίχτες Αυτό δεν είναι ποίημα Είναι κραυγή Έκκληση για βοήθεια Στον πόλεμο η ποιήση είναι μονάχα ψέμα Η αλήθεια βρίσκεται στο μικρό σου κορμάκι που ακίνητο στην ακτή σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε γιατί πάνω του διαγραφόταν η ξεφτίλα όλου του κόσμου Η ντροπή μας Νεφέλη AYLAN KURDI جسدك الصغير مسجى على الشاطىء ساكتا ولكنه يهدر فأنت اكثر من اي منا كان من المفترض ان تضحك بالمداعبات وبالعابك على ركبتي والدك او في حضن امك لكن لا.. لم تستطع ان تكبر كي تزن جمال وقبح هذا العالم ام تستطع ان تطول لتنتصب كشجر الزيتون في بلدك . قد تكون قد بكيت لخوفك من قذيفة انفجرت سوريا كانت بلد جميل كما يقولون في سوريا الان لا تسمع الا الترانيم الحزينة من دمشق حتى حلب من حمص حتى اللاذقية ومن الخوف جف الحليب في صدور الامهات كان من المفترض ان تكون الان تلعب ان تلفح الشمس وجهك الصغير ومع اقرانك الاخرين لكنك لم تستطع ان تدرك ان اناسا يموتون واخرون يقتلعون من بلادهم كي يزيد غنى المسؤولين عما يجري هذا ليس شعرا انه صرخة انه نداء للنجدة والمساعدة ففي الحروب لا يعدو الشعر سوى كذبة الحقيقة مسجاة هناك في جسدك الصغير والذي بلا حراك سجي على الشاطىء صامتا ولكنه يهدر ففوقه رسمت مهزلة هذا العالم باسره وفوقه رسم عارنا . نيفيلي
 

W3C Validations

Ένα blog που λέει... οχι, σε κάθε είδους κάγκελα ...ο καθένας μπορεί να σπάσει τα μικρά η μεγάλα κάγκελα που τον περικλείουν.....

Usage Policies

Διαβάστε περισσότερα...