M A N I E R
this site the web

ΠΙΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ

Ξέρω ότι θα το ζήσω. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να μην εκπλαγώ. Η απαισιοδοξία έχει πλέον επιχειρήματα. Ήλπιζα ότι η κρίση θα έκανε πιο ριζοσπαστική την κοινωνία. Ούτε ξέρω γιατί. Βλακεία μου.
Η κοινωνία πάει πίσω ολοταχώς. Χειραγωγημένη, τρομοκρατημένη ή βολεμένη. Το κάθε κομμάτι της, για δικούς του λόγους. Το αποτέλεσμα είναι ότι η κοινωνία γίνεται όλο και πιο συντηρητική.
Ψάχνει φόβους και το καθεστώς τής δίνει άφθονους. Φτώχια, εγκληματικότητα, απόγνωση, απόλυση. Το καθεστώς φροντίζει να δημιουργεί ανασφάλειες στην κοινωνία και στη συνέχεια να εμφανίζεται ως λυτρωτής και σωτήρας.

Η κοινωνία επιστρέφει στο κουκούλι της. Στη φυλακή της. Συσπειρώνεται γύρω από τα κόμματα. Από τις υποσχέσεις τους. Της αρέσει να την κοροϊδεύουν. Να νιώθει θύμα. Κι ύστερα να κλαίγεται.
Οι μούντζες θα γίνουν ψήφοι, το «κλέφτες» βουλευτή μου, το «λαμόγια» ελπίδα μας. Οπαδικά ένστικτα. Να μην κερδίσουν οι «άλλοι». Κι ας χάνουμε εμείς. Κι ας μας δουλεύουν. Κι ας μας κλέβουν. Κι ας μας λεηλατούν. Αρκεί να το κάνουν οι δικοί μας.
Η κοινωνία χαίρεται που της «αποκαλύπτουν» σκάνδαλα. Που «μπαίνει μια τάξη». Χωρίς να αλλάζει τίποτα. Της αρκούν οι εντυπώσεις. Και οι διαπιστώσεις. «Πωπω βρε παιδί μου τι γίνεται!». Ναι, είδες; Είναι μπλεγμένοι σε σκάνδαλα κάποιοι υπάλληλοι του Δημοσίου.
Κι ας έχουν συλληφθεί για εκατοστή φορά οι ίδιοι υπάλληλοι για παρόμοια σκάνδαλα, αλλά δεν τους τιμώρησε κανείς, όπως και κανείς πολιτικός τους προϊστάμενος δεν τιμωρήθηκε.
Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Πρέπει να μπαίνουν στο ψυγείο και να προσφέρονται στην κοινωνία. Της αρέσει το ξαναζεσταμένο φαγητό. Δεν αλλάζει συνήθειες. Θέλει τον Εφραίμ στη φυλακή του. Δε θέλει να αναρωτηθεί, άραγε με ποιον είχε κάνει τη διαπλοκή ο Εφραίμ; Μόνος του; Γιατί δεν μπήκε κανείς άλλος στη φυλακή;
Μα επειδή ο άλλος που θα έπρεπε να είναι στο ίδιο κελί με τον Εφραίμ, θα πρέπει τώρα να είναι υποψήφιος και πάλι στις επόμενες εκλογές. Να αποτελέσει τη λύση. Την ανανέωση. Το χτύπημα στην πλάτη.
Ο Βενιζέλος νεανίζων, ατενίζει το μέλλον. Που ο ίδιος καταδίκασε σε καταναγκαστικά έργα. Ο Σαμαράς, φρέσκος κι άφθαρτος, ατενίζει την καθαρότητα της ελληνικής φυλής. Οι χρυσαυγίτες πλασάρονται ως εγγυητές ότι τα «πιθήκια οι ξένοι» θα εξολοθρευτούν με βεβαιότητα και τα στρατόπεδα δε θα μείνουν προεκλογική υπόσχεση.
Εγώ, κοιτάζω σα μαλάκας. Όλους. Και, κυρίως, τον Παπαδήμο που λειτουργεί ως κυρίαρχος των πάντων. Τη Διαμαντοπούλου, που ενώ δεν κατάφερε να στείλει βιβλία στα σχολεία, διεκδικεί πάλι ρόλο στη σωτηρία της Ελλάδας. Τον κάθε παρακμιακό βουλευτή της ΝΔ που ράβει υπουργικά κοστούμια και γυαλίζει με τη γλώσσα του τα παπούτσια του αρχηγού. Τους χρυσαυγίτες να μπαίνουν με ρόπαλα στα πανεπιστήμια και ν’ ανοίγουν κεφάλια.
Η κοινωνία λέει αλήτες όσους αντιδρούν. Τους αποκηρύσσει. Φωνάζει πάλι «πωπω! κοίτα, τα καίνε». Και τρέχει. Ζητάει προστασία από το νταβατζή της. Δε θέλει να σωθεί. Δε θέλει να ξεφύγει. Δε θέλει να μάθει. Αρνείται.
Σιγά, σιωπηλά, με χαμηλωμένο το κεφάλι, θα δώσει τις εισπράξεις της στον προαγωγό της. Θα του παραδώσει την ψήφο της. Κι εκείνος θα την αγκαλιάσει στοργικά και θα της πει «Είδες; Στο είπα, ότι μόνο για πόρνη είσαι καλή. Πάνε τώρα στο δωμάτιο. Περιμένει το ΔΝΤ να σε γαμήσει».    kartesios.com  

1 σχόλια:

Δάφνη Χρονοπούλου είπε...

Αλήθεια τι είναι αυτό; Πώς γίνεται αυτή η οπισθοχώρηση προς το συντηρητισμό; Άναυδη πάντα, συμφωνώ απόλυτα μαζί σας.

Δημοσίευση σχολίου

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας
AYLEN KURDI Το μικρό σου κορμάκι έστεκε ακίνητο στην ακτή Σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε Εσύ πιο πολύ από τον καθένα μας έπρεπε να γελάς με χάδια και παιχνίδια στα γόνατα του πατέρα στην αγκαλιά της μητέρας Όμως όχι Δεν θα προλάβεις να μεγαλώσεις Να ζυγίσεις τις ομορφιές και τις ασχήμιες του κόσμου Να ψηλώσεις σαν τα λιόδεντρα του τόπου σου Πρόλαβες ίσως να κλάψεις γιατί σε τρόμαξε μια βόμβα Η Συρία ήταν λενε μια όμορφη χώρα Τώρα στη Συρία αντηχούν τα πιο θλιμμένα τραγούδια Από τη Δαμασκό μέχρι το Χαλέπι από τη Χόμς μέχρι τη Λαττάκεια και από τον φοβο στέρεψαν τα στήθια των γυναικών από γάλα Θα έπρεπε τωρα να παίζεις να νιώθεις τη ζεστασιά του ήλιου στο προσωπάκι σου Μαζί με τ'άλλα παιδιά Δεν πρόλαβες να μάθεις όμως πως άνθρωποι πεθαίνουν και ξεριζώνονται για να πλουτίζουν οι φταίχτες Αυτό δεν είναι ποίημα Είναι κραυγή Έκκληση για βοήθεια Στον πόλεμο η ποιήση είναι μονάχα ψέμα Η αλήθεια βρίσκεται στο μικρό σου κορμάκι που ακίνητο στην ακτή σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε γιατί πάνω του διαγραφόταν η ξεφτίλα όλου του κόσμου Η ντροπή μας Νεφέλη AYLAN KURDI جسدك الصغير مسجى على الشاطىء ساكتا ولكنه يهدر فأنت اكثر من اي منا كان من المفترض ان تضحك بالمداعبات وبالعابك على ركبتي والدك او في حضن امك لكن لا.. لم تستطع ان تكبر كي تزن جمال وقبح هذا العالم ام تستطع ان تطول لتنتصب كشجر الزيتون في بلدك . قد تكون قد بكيت لخوفك من قذيفة انفجرت سوريا كانت بلد جميل كما يقولون في سوريا الان لا تسمع الا الترانيم الحزينة من دمشق حتى حلب من حمص حتى اللاذقية ومن الخوف جف الحليب في صدور الامهات كان من المفترض ان تكون الان تلعب ان تلفح الشمس وجهك الصغير ومع اقرانك الاخرين لكنك لم تستطع ان تدرك ان اناسا يموتون واخرون يقتلعون من بلادهم كي يزيد غنى المسؤولين عما يجري هذا ليس شعرا انه صرخة انه نداء للنجدة والمساعدة ففي الحروب لا يعدو الشعر سوى كذبة الحقيقة مسجاة هناك في جسدك الصغير والذي بلا حراك سجي على الشاطىء صامتا ولكنه يهدر ففوقه رسمت مهزلة هذا العالم باسره وفوقه رسم عارنا . نيفيلي
 

W3C Validations

Ένα blog που λέει... οχι, σε κάθε είδους κάγκελα ...ο καθένας μπορεί να σπάσει τα μικρά η μεγάλα κάγκελα που τον περικλείουν.....

Usage Policies

Διαβάστε περισσότερα...