M A N I E R
this site the web

Ανθρωπότητα για γέλια.

Κάθε μέρα βλέπω στους γκρίζους δρόμους εκατομμύρια ανθρώπους να κατευθύνονται προς διαφορετικούς προορισμούς..Ειλικρινά δεν γνωρίζω που πάνε.Για ένα είμαι σίγουρη.Για την μιζέρια τους...Την μιζέρια που τους προκαλέι αυτό το καθοριστικό σύστημα,να περνάνε σχεδόν ολόκληρη την μέρα μακριά από αυτά κ αυτούς που αγαπούν και την θέση αυτών να πέρνει ένα 10ωρο εξαντλητικό εργασιακό ωράριο...έχω βαρεθέι τα πάντα ξέρετε..Γελάω με το πως έχουμε γίνει...Γελάω που κοιτάμε γύρω μας και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι παίζει..Γελάω περισσότερο που πολλοί δεν κοιτάνε καν γύρω τους..Κλείνονται ερμητικά στην γυάλα που με κλειστά μάτια τους οδηγεί το σύστημα και περιμένουν σαν άβουλα προιόντα να συνεχίσουν την ''ζωή'' τους...Ναι εντος εισαγωγικών...Γιατί αν αυτό είναι ζωή....Τότε...Ότι παροιμία και να πω θάνε λίγη....ΡΕ ΣΕΙΣ....Ξέρετε τι παίζει...Δεν μπορώ να μας φιλοσοφήσω ούτε θετικά ούτε αρνητικά...Το καλύτερο από όλα όμως είναι ότι γενικά δεν έχουμε καμία φιλοσοφία...Ένα κακόγουστο αστείο έιναι όλα...    Iliana Dugeni          

 

1 σχόλια:

KRITIKOS είπε...

μπραβο παιδια.......σας συγχαιρω για τη σκεψη σας...ενας φιλος απο Κρητη.........

Δημοσίευση σχολίου

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας

Ο θάνατός τους, η ντροπή μας
AYLEN KURDI Το μικρό σου κορμάκι έστεκε ακίνητο στην ακτή Σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε Εσύ πιο πολύ από τον καθένα μας έπρεπε να γελάς με χάδια και παιχνίδια στα γόνατα του πατέρα στην αγκαλιά της μητέρας Όμως όχι Δεν θα προλάβεις να μεγαλώσεις Να ζυγίσεις τις ομορφιές και τις ασχήμιες του κόσμου Να ψηλώσεις σαν τα λιόδεντρα του τόπου σου Πρόλαβες ίσως να κλάψεις γιατί σε τρόμαξε μια βόμβα Η Συρία ήταν λενε μια όμορφη χώρα Τώρα στη Συρία αντηχούν τα πιο θλιμμένα τραγούδια Από τη Δαμασκό μέχρι το Χαλέπι από τη Χόμς μέχρι τη Λαττάκεια και από τον φοβο στέρεψαν τα στήθια των γυναικών από γάλα Θα έπρεπε τωρα να παίζεις να νιώθεις τη ζεστασιά του ήλιου στο προσωπάκι σου Μαζί με τ'άλλα παιδιά Δεν πρόλαβες να μάθεις όμως πως άνθρωποι πεθαίνουν και ξεριζώνονται για να πλουτίζουν οι φταίχτες Αυτό δεν είναι ποίημα Είναι κραυγή Έκκληση για βοήθεια Στον πόλεμο η ποιήση είναι μονάχα ψέμα Η αλήθεια βρίσκεται στο μικρό σου κορμάκι που ακίνητο στην ακτή σιωπούσε μα συνάμα ούρλιαζε γιατί πάνω του διαγραφόταν η ξεφτίλα όλου του κόσμου Η ντροπή μας Νεφέλη AYLAN KURDI جسدك الصغير مسجى على الشاطىء ساكتا ولكنه يهدر فأنت اكثر من اي منا كان من المفترض ان تضحك بالمداعبات وبالعابك على ركبتي والدك او في حضن امك لكن لا.. لم تستطع ان تكبر كي تزن جمال وقبح هذا العالم ام تستطع ان تطول لتنتصب كشجر الزيتون في بلدك . قد تكون قد بكيت لخوفك من قذيفة انفجرت سوريا كانت بلد جميل كما يقولون في سوريا الان لا تسمع الا الترانيم الحزينة من دمشق حتى حلب من حمص حتى اللاذقية ومن الخوف جف الحليب في صدور الامهات كان من المفترض ان تكون الان تلعب ان تلفح الشمس وجهك الصغير ومع اقرانك الاخرين لكنك لم تستطع ان تدرك ان اناسا يموتون واخرون يقتلعون من بلادهم كي يزيد غنى المسؤولين عما يجري هذا ليس شعرا انه صرخة انه نداء للنجدة والمساعدة ففي الحروب لا يعدو الشعر سوى كذبة الحقيقة مسجاة هناك في جسدك الصغير والذي بلا حراك سجي على الشاطىء صامتا ولكنه يهدر ففوقه رسمت مهزلة هذا العالم باسره وفوقه رسم عارنا . نيفيلي
 

W3C Validations

Ένα blog που λέει... οχι, σε κάθε είδους κάγκελα ...ο καθένας μπορεί να σπάσει τα μικρά η μεγάλα κάγκελα που τον περικλείουν.....

Usage Policies

Διαβάστε περισσότερα...